یک شرکت تحقیقاتی انگلیسی موفق به تولید و توسعه سوخت جت از مدفوع انسان شد.این ابداع با استفاده از چیزی که به وفور در دسترس است و یک بازی برد-برد برای کل دنیا خواهد بود.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن و به نقل از انگجت، شرکت انگلیسی به نام فایرفلای گرین فیولز (Firefly Green Fuels) موفق به توسعه شکل جدیدی از سوخت جت کاملا غیر فسیلی شده که از فضولات انسانی به دست می آید.
این شرکت با همکاری کارشناسان دانشگاه کرانفیلد تأیید کرد که سوخت تولید شده ۹۰ درصد کمتر از سوخت مورد استفاده در هوانوردی، ردپای تولید کربن دارد.آزمایشهای تنظیمکنندههای مستقل نیز این ادعا را تأیید کرده است.
در سال ۲۰۲۱ کمک مالی دو میلیون پوندی از وزارت حمل و نقل بریتانیا به این شرکت اعطا شد تا به توسعه سوخت پایدار هوانوردی خود ادامه دهد. به گزارش خبرنگار صنایع مدرن، سوخت ابداعی هنوز به صورت تجاری در دسترس نیست، اما این کمپانی گفته که در مسیر رساندن سوخت خود به بازار جهانی است و اولین کارخانه تجاری خود در مدت ۵ سال آینده راهاندازی خواهد شدبر طبق قرارداد فی ما بین این شرکت و شرکت هواپیمایی ویز ایر، تامین سوخت جت های این ایرلاین از ابتدای سال 2028 به عهده Firefly Green Fuels خواهد بود.
تامین منابع این شرکت برای تولید سوخت از طریق شرکت های فاضلاب بریتانیا انجام می شود. Firefly Green Fuels فاضلاب تسویه شده را از طریق فرایند بنام مایع سازی گرمابی که زبالههای مایع را به لجن یا نفت خام تبدیل میکند، میگیرد. محصولات فرعی جامد نیز میتوانند به کودهای گیاهی تبدیل شوند.
در حالی که شدت کربن ثبت شده برای تولید سوخت جت از 85 تا 95 گرم دی اکسید کربن در هر مگا ژول است، این شرکت ادعا کرده که میزان کربن مورد نیاز برای تولید سوخت 7.97 گرم به ازای هر مگا ژول است.
همانطور که این شرکت اشاره میکند، میلیونها سال طول میکشد تا مواد آلی به سوختهای فسیلی تبدیل شوند. این در حالی است که ابتکار شرکت فایرفلای، تولید سوخت را در عرض چند روز امکانپذیر میکند و مهمتر از آن، زبالههای انسانی یک منبع گسترده در دسترس هستند.
هنوز مشخص نیست که آیا این سوخت جت پایدار از آنچه در حال حاضر موجود است، گرانتر خواهد بود یا نه. با این حال جیمز هیگیت مدیرعامل این شرکت در بیانیهای اشاره کرده است که استفاده از فضولات انسانی یک منبع ارزان و فراوان است که هرگز تمام نمیشود.
دستیابی به تولید کربن خنثی در صنعت هوایی، یک هدف طولانیمدت برای تنظیم کنندهها و رهبران در اروپا و ایالات متحده است. در حالی که خودروهای الکتریکی در صنعت خودرو پیشرفت کردهاند، ممکن است مدتی طول بکشد تا جتهای تجاری با باتری را ببینیم. بنابراین در این بین، راهحلهایی برای ایجاد سوخت جت سازگارتر با محیط زیست مورد استقبال قرار میگیرد.
استفاده از میکروبها در ساخت سوخت موشک
دانشمندان روی ایدهای کار میکنند که میتوان از میکروبها برای ساخت سوخت موشک در مریخ استفاده کرد.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به نقل از نیواطلس، تیمی از دانشمندان در موسسه فناوری جورجیا مفهومی را ارائه کردهاند که بر اساس آن باکتریهایی که به مریخ فرستاده میشوند، سوخت موشک و اکسیژن مایع را از دیاکسید کربن اتمسفر تولید میکنند تا فضاپیما را در سفر بازگشت به زمین تامین کنند.
اکنون تصور کنید که در آینده، ماموریتهای جاهطلبانهتر به مریخ به چه مقدار سوخت نیاز دارند؛ به خصوص اگر این مأموریتها حامل فضانوردان باشند.
به گفته جورجیا تک، یک موشک صعود به مریخ به 30 تن متان و اکسیژن مایع برای قرار دادن 500 کیلوگرم (1100 پوند) محموله در مدار نیاز دارد.
اگرچه امکان تولید اکسیژن مایع در مریخ وجود دارد، اما متان باید از زمین بیاید، به این معنی که محموله اولیه با وزن 500 تن از زمین بلند می شود و هزینه حمل و نقل سوخت اضافی 8 میلیارد دلار هزینه دارد.
برای کاهش هزینهها و آزاد کردن فضای محموله برای چیزی مفیدتر از سوخت برای سفر برگشت، تیم جورجیا تک به رهبری نیک کرویر میخواهد از سیانوباکترها و مهندسی ژنتیک شده برای تولید سوختی جایگزین استفاده کند.
تکنیک پیشنهادی علاوه بر تامین اکسیژن کافی برای موشک، 44 تن اکسیژن اضافی نیز تولید میکند که میتواند برای اهداف دیگر مورد استفاده قرار گیرد.
ایده اصلی این است که یک سری ماموریت مسیر یاب قبل از ماموریت اصلی ارسال شود. اینها شامل نمونههایی از میکروارگانیسمها به علاوه مواد پلاستیکی مورد نیاز برای راهاندازی فتو بیوراکتورها با مساحت چهار زمین فوتبال است.
در این راکتورها، نور خورشید و دی اکسید کربن از جو در اختیار سیانوباکتری ها قرار می گیرد و سپس با آنزیمهایی برای تولید قندها تصفیه می شود.
این قندها استخراج میشوند تا بوتاندیول و اکسیژن تولید میکنند که طی مراحل بعدی فرآیند جدا میشوند.
طبق محاسبات این تیم، این فرآیند 32 درصد کارآمدتر از یک کارخانه شیمیایی پیشنهادی برای تولید اکسیژن در مریخ از طریق کاتالیز شیمیایی با استفاده از متان ارسال شده از زمین خواهد بود؛ هرچند که سه برابر سنگینتر است.
گام بعدی، ارائه راههایی برای کوچکتر و سبکتر کردن تجهیزات و سریعتر و کارآمدتر کردن جنبههای بیولوژیکی این فرآیند خواهد بود.
متیو ریلف میگوید: ما همچنین باید آزمایشهایی انجام دهیم تا نشان دهیم سیانوباکتریها میتوانند در شرایط مریخ رشد کنند. ما باید تفاوت طیف خورشیدی در مریخ را هم به دلیل دوری از خورشید و هم به دلیل عدم فیلتر اتمسفر نور خورشید در نظر بگیریم. سطوح بالای فرابنفش می تواند به سیانوباکتریها آسیب برساند.
