با تحقیقات جدید دربارهٔ تاریخ زمین، دانشمندان دریافتهاند که در یک دورهٔ چند میلیارد ساله، زمین به مدت یک میلیارد سال با یک چرخش آهستهتر عمل میکرده و شبانهروز آن تنها 19 ساعت طول میکشید. پژوهشگران از آکادمی علوم چین و مؤسسه تحقیقات علوم زمین زیرمجموعه دانشگاه کورتین استرالیا به این نتیجه رسیدهاند.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به نقل از وبسایت popular mechanics تحلیلها حاکی از آن است که زمین در حدود یک تا دو میلیارد سال پیش به شکل پایداری با چرخش آهستهتری عمل میکرده و شبانهروز آن به مدت 19 ساعت بوده است. این پایداری در چرخش زمین ناشی از تعادلی بین نیروهای متضاد در گذشتهٔ سیاره ما است. در آن زمان، ماه به زمین نزدیکتر بود و در یک مسیر مشخص به دور زمین میچرخید. اما در طول زمان، انرژی چرخشی زمین به مرور به ماه منتقل شد و این باعث شروع حرکت زمین به سمت بیرون شد.
تحلیل دادههای زمینشناسی نشان میدهد که این دوره یک میلیارد ساله پس از “رویداد بزرگ اکسیژنی” رخ داده است. در این رویداد، سطح اکسیژن در زمین افزایش یافته و لایهٔ اوزونی شکل گرفته است. نتایج نشان میدهد که این لایه اوزونی نور خورشید را جذب میکرده و موجهای خورشیدی زمین را تحریک میکرده است.
تحلیلها نشان میدهد زمانی که زمین سریعتر میچرخید، موجهای جوی خورشیدی با تزریق اوزون و نور خورشید، نیروهای متقابل را به تعادل میرساندند و چرخش زمین را در شرایطی حفظ میکردند که طول شبانهروز 19 ساعت باشد. با افزایش طولانیتر روزها، باکتریهای فوتوسنتزکننده توانستند به نور بیشتری دسترسی پیدا کنند و شرایط مناسبی برای حیات پیچیده را فراهم کنند.
اخیرا یک سیاره به اندازه سیاره زمین کشف شده است که حدودا 90 سال نوری با زمین فاصله دارد. این سیاره میتواند برای حیات بشریت مناسب باشد.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به نقل از ورج، اخترشناسان با رصدهای پی در پی فضا توانستهاند سیارهای را کشف کنند که در همسایگی زمین قرار داشته و قابلیت سکونت دارد. این سیاره به دور یک ستاره کوتوله سرخ میچرخد و در نیمکره جنوبی آسمان قرار دارد.
سیاره LP 791-18d از نظر ابعاد کمی از زمین بزرگتر و پرحجمتر بوده و برعکس زمین به دور خود نمیچرخد. این سیاره همیشه یک طرف ان به سمت ستاره است و معمولا بسیار داغ است. دانشمندان معتقد هستند که میتوانند جو را طوری فراهم کنند که که تراکم آب در سمت تاریک این سیاره فراهم شود.
کارن کالینز، محقق ارشد این پژوهش اعلام کرده است که اطلاعات به دست آمده صرفا بر اساس پژوهشهای نخستین بوده و قرار است که رصدها و تحقیقهای خود را درباره این سیاره تازه کشف شده افزایش دهند.
بر اساس دادههای به دست آمده از ابزار جدید مدلسازی شده، بیش از 25 درصد تنوع زیستی کره زمین بر اثر تغییرات اقلیمی منقرض شده و از بین خواهند رفت. طبق این مطالعه جدید، حدود 10 درصد از گیاهان و حیوانات در کره زمین تا سال 2050 از بین میروند و این میزان تا سال 2100 به 27 درصد میرسد.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به قل از وبسایت فیز، ابزار جدید در این تحقیق با همکاری دانشمندان اروپایی و استرالیایی و با هدف مدلسازی انقراض به هم پیوسته گونههای زیستی ساخته شده است. بر اساس دادههای به دست آمده از این ابزار، انقراضهای آبشاری امری اجتناب ناپذیر خواهد بود و زمین تا سال 2050 حدود 10 درصد از تنوع زیستی خود را از دست میدهد. همچنین پیشبینی میشود که این آمار تا 2100 به 27 درصد میرسد.
دکتر جیووانی استرونا، دانشمند کمیسیون اروپا از دانشگاه هلسینکی و پروفسور کوری برادشاو از دانشگاه فلیندرز از ابزار مذکور برای ساخت زمینهای مصنوعی کامل با گونههای مجازی و بیش از 15 هزار شبکه غذایی به هم پیوسته استفاده کردند. آنها این کار را برای به هم پیوستگی گونههایی که ممکن است در اثر آسیبهای تغییرات اقلیمی نابود شوند، انجام دادند.
هرچند تا به حال مدلهای مختلفی برای پیشبینی و تخمین انقراض گونههای زیستی در کره زمین انجام شده بود اما هیچکدام از آنها بهم متصل نیستند تا بتوانند مقیاس آبشارهای انقراض را تخمین بزنند.
در همین راستا، استرونا و برادوشاو برای حل این مشکل تصمیم گرفتند یک زمین مجازی متشکل از گونههای به هم پیوسته بسازند. آنها سپس تغییرات آبوهوایی و کاربری زمین را وارد سیستم کردند تا پیشبینیهای بهتری درباره آینده انجام دهند.
در نهایت آنها دریافتند که تعداد زیادی از گونههای زمین در اثر تغییرات اقلیمی از بین خواهند رفت. پروفسور برادوشاو اظهار داشت که انقراضهای به هم پیوسته و مشترک، میزان نابودی کلی گونههای زیستی را تا پایان قرن حاضر به 184 درصد افزایش میدهد.
دانشمندان و محققان آزمایشگاه لارنس برکلی و آزمایشگاه ملی اوکریج در حین بررسیهای خود توانستند سخت ترین ماده روی زمین را کشف کنند. این ماده از دانهها تشکیل شده است و CrCoNi نام دارد.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به نقل از اینترستینگ انجینرینگ، سخت ترین ماده کره زمین آلیاژی فلزی است که با ترکیبی از کروم، کبالت و نیکل ساخته شده است. محققان و دانشمندان حین بررسی این آلیاژ دریافتند که ماده مذکور بیشترین سختی را در بین مواد کره خاکی دارد. بر اساس گزارشها، CrCoNi از مقاومت فوقالعاده بالایی بهره میبرد و به سختی تغییر شکل پیدا میکند.
ایسو جورج که یکی از رهبران این پروژه است، گفت:
هنگامی که مصالح ساختمانی را طراحی میکنید، میخواهید محکم و همچنین انعطافپذیر و مقاوم در برابر شکنندگی باشند. معمولا، به چیزی میان این موارد دست مییابید. اما این ماده هر دو مورد را دارا است و به جای اینکه در دماهای پایین شکننده شود، سختتر میشود.
بر اساس گزارشها، سختی این ماده در نزدیکی دمای هلیوم مایع یا به عبارتی منفی 424 درجه فارنهایت، ۵۰۰ MPa-Sqrt(meter) (واحدی برای اندازهگیری چقرمگی شکست) است. در چنین شرایطی، یعنی در نزدیکی دمای هلیوم مایع، سختی بدنه آلومنیومی هواپیماهای مسافربری 35 و مقاومترین فولادهای جهان 100 است. پس میتوان به این نتیجه رسید که این ماده از مقاومترین فولادهای جهان هم 5 برابر سختتر است.
البته ناگفته نماند که ساخت این مواد به همین سادگیها هم نیست و تولید آن زمانبر خواهد بود.
دانشمندان و محققان برای کم کردن آلودگی هوا و مقابله با گرم شدن کره زمین، فناوری جدیدی را برای جذب کربن دی اکسید ابداع کردند. این فناوری جدید با جذب کربن دی اکسید میتواند گازهای طبیعی مصنوعی تولید کرده و از آلودگی بیشتر هوا جلوگیری میکند.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به نقل از نیو اطلس، فناوری جدید جذب کربن دی اکسید از هوا توسط محققان و دانشمندان دانشگاه ساری انگلستان ابداع شده است. این تکنولوژی جدید گاز CO2 را از هوا جذب کرده و طی یک فرایند شیمایی، آنرا به گازهای شیمیایی مفید مانند مونوکسید کربن تبدیل میکند.
دکتر میلس دویار، مدرس ارشد مهندسی شیمی دانشگاه ساری انگلستان در مورد فناوری جذب CO2 گفت:
تکنولوژی مذکور میتواند نقطه عطفی برای اهداف انگلستان در رسیدن به هوای پاک و تمیز تا سال 2050 باشد. ما میتوانیم مواد شیمایی با کربن بسیار پایینتری را عرضه کرده و از این مواد به عنوان جایگزین سوختهای فسیلی با دی اکسید کربن استفاده کنیم.
در اختراع جدید دانشمندان انگلیسی از فناوری دیافام (DFM) استفاده شده است. شیوه کار DFM ها به این صورت است که دی اکسید کربن را از هوا جذب کرده و آنها را مستقیما به مواد شیمایی با آلودگی ناچیز تبدیل میکنند.
گفتنی است که تا به حال اقدامات گستردهای در راستای جذب کربن و کاهش آلودگیها انجام شده است. به عنوان مثال، بزرگترین کارخانه برای جذب CO2 از هوا به زودی در ایالات متحده آمریکا راهاندازی شد.
افزایش دما و گرم شدن کره زمین از جمله مهمترین نگرانیهای دانشمندان و کشورهای مختلف درباره کره خاکی است. حالا دانشمندان در اظهارنظر جدیدی مدعی شدند که خاورمیانه تا پایان قرن جاری گرمتر میشود و میانگین دما در این منطقه از جهان تا 5 درجه افزایش پیدا میکند.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به نقل از رویترز، تغییرات اقلیمی همچون موجهای گرما، خشکسالیهای پی در پی، بارانهای سیلآسا و پدیده گرد و غبار، اثرات مخربی را برای کشورهای واقع شده در خاورمیانه به وجود میآورند و باعث گرمتر شدن این منطقه از کره زمین خواهند شد. بر اساس ادعا دانشمندان، میانگین دمای خاورمیانه تا پایان قرن جاری، حدود 5 درجه افزایش پیدا میکند.
طبق مقاله اخیر دانشمندان موسسه پلانک و موسسه قبرس، گرمایش جهانی در دو بخش شرق مدیترانه و خاورمیانه نسبت به سایر نقاط جهان، دو برابر سریعتر در حال رخ دادن است. در مقاله منتشر شده از سوی دو موسسه مذکور، نام 17 کشوری که به سرعت در حال گرمتر شدن هستند، آمده است که نام کشورمان ایران هم به چشم میخورد. به غیر از ایران، کشورهای حاشیه خلیج فارس، ترکیه، فلسطین، سوریه و عربستان سعودی هم از این مسئله در امان نخواهند بود.
محققان نسبت به گرمتر شدن این منطقه از زمین هشدارهای جدی صادر میکنند. به گفته آنها، باتوجه به سرعت گرفتن گرمایش در این منطقه از جهان، موجهای بیسابقه گرما زندگی مردم را مختل خواهند کرد و این احتمال نیز وجود دارد تا باتوجه به کمبود باران و آب، دسترسی افراد ساکن در این منطقه به آب و مواد خوراکی هم سخت شود.
محققان میگویند که سرعت تولید گازهای گلخانهای در خاورمیانه بسیار بیشتر از اتحادیه اروپا است که این موضوع باعث میشود تا منطقه مذکور با تغییرات اقلیمی و رویدادهای هواشناسی سخت و شدید مواجه شوند.
امروزه یکی مهمترین دغدغههای دانشمندان و اختر شناسان، یافتن جهانهای مشابه زمین خارج از منظومه شمسی و بررسی آنها است. برای این موضوع راه حلها گوناگونی مطرح شده است که جدیدترین مورد، استفاده از نقشه سه بعدی یک سیاره فرا خورشیدی است.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن و به نقل از انگجت، تقریبا تمامی سیارههای که در خارج از منظومه شمسی وجود دارند، غیر قابل قابل سکونت هستند، اما این سیارات میتوانند در یافتن جهانهای قابل سکونت برای انسانها، مفید باشند.
از همین رو دانشمندان دانشگاه لوند، نقشهای سه بعدی از سیاره گازی و غول آسا WASP-189b ایجاده کردهاند که به وسیله آن میتوانند به یافتههای جدیدی از سیارات و اجرام خارج از منظومه شمسی دست پیدا کنند.
تیم تحقیقاتی برای مطالعه این سیاره، از یک طیف نگار با وضوح بالا استفاده میکنند تا نور سیاره هنگام عبور ستاره میزبانش را تحلیل و بررسی کنند.
دانشمندان پس از بررسی به نتایج جالب توجهای دست پیدا کردند. آنها نه تنها اکثر عناصر داخلی این سیاره را کشف کردند، بلکه به چرخ سه بعدی آنها نیز پی بردند.
طبق نتایج و بررسیها، دانشمندان در این سیاره به نتیجههای جالب توجه از وجود عناصر رسیدند. برای مثال آنها به عناصری که در زمین نیز وجود دارند مانند آهن، منیزیم و کروم در این سیاره دست پیدا کردند.
البته انسانها قادر نخواهند بود که WASP-189b را مشاهده کنند، چراکه دمای این سیاره در طول روز به 5800 درجه فارنهایت میرسد. با این حال، استفاده از تکنیکهای طیف نگار میتواند به دانشمندان کمک کند تا سیارات فرا خورشیدی را مورد مطالعه قرار دهند.
محققان با طیف نگارها میتوانند جوهای موجود در سیارات دیگر را مقایسه کنند و تعیین کنند که آیا سیارهای مورد نظر قابل سکونت است یا خیر
دانشمندان ناسا جامعه علمی را تشویق میکنند تا چارچوب جدیدی برای کشف بالقوه زندگی در کرات دیگر اعلام کنند.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به نقل از ناسا، آنها با نوشتن در مجله نیچر، ایجاد مقیاسی برای ارزیابی و ترکیب خطوط مختلف شواهد را پیشنهاد کردند که در نهایت منجر به پاسخ به این سوال نهایی می شود: آیا ما در جهان تنها هستیم؟
در مقاله جدید به رهبری جیم گرین، دانشمند ارشد آژانس، یک گروه ناسا مقیاس نمونه ای را برای استفاده به عنوان نقطه شروع برای بحث در میان هر کسی که از آن استفاده می کند، مانند دانشمندان و ارتباط دهندگان، ارائه می دهد.
آنها مقیاسی را متصور می شوند که از چندین دهه تجربه در اختر زیست شناسی، حوزه ای که منشأ حیات روی زمین و احتمالات حیات در جاهای دیگر را بررسی می کند، متصور هستند.
گرین گفت: داشتن مقیاسی مانند این به ما کمک میکند تا بفهمیم از نظر جستجوی حیات در مکانهای خاص، و از نظر قابلیتهای مأموریتها و فناوریهایی که در این جستجو به ما کمک میکنند، کجا هستیم.
این ترازو شامل هفت سطح است که منعکس کننده پله های پیچ در پیچ و پیچیدگی است که به دانشمندان منجر می شود تا اعلام کنند که حیاتی فراتر از زمین پیدا کرده اند.
به عنوان یک قیاس، گرین و همکارانش به مقیاس سطح آمادگی فناوری اشاره می کنند، سیستمی که در داخل ناسا برای ارزیابی میزان آمادگی یک فضاپیما یا فناوری برای پرواز استفاده می شود. در امتداد این طیف، فناوریهای پیشرفته مانند هلیکوپتر Ingenuity به عنوان ایدهها آغاز میشوند و به مؤلفههای آزمایش شده دقیق مأموریتهای فضایی تاریخساز تبدیل میشوند.
نویسندگان امیدوارند که در آینده، دانشمندان در مطالعات منتشر شده متوجه شوند که چگونه نتایج جدید اختر زیست شناسی آنها در چنین مقیاسی قرار می گیرد.
روزنامهنگاران همچنین میتوانند برای ایجاد انتظارات برای عموم در داستانهای مربوط به نتایج علمی جدید به این نوع چارچوب مراجعه کنند، به طوری که قدمهای کوچک جهشهای بزرگی به نظر نرسند.
مری ویتک، رئیس برنامه اختر زیست شناسی ناسا در مقر ناسا در واشنگتن و یکی از نویسندگان مطالعه، گفت: تا به حال، ما مردم را طوری قرار داده ایم که فکر کنند تنها دو گزینه وجود دارد: زندگی در کرات دیگر وجود دارد و یا آنکه وجود ندارد. ما به راه بهتری برای به اشتراک گذاشتن هیجان اکتشافاتمان نیاز داریم و نشان می دهیم که چگونه هر اکتشاف بر اکتشاف بعدی ساخته می شود تا بتوانیم مردم و سایر دانشمندان را در این مسیر همراهی کنیم.
هر بار که یک مریخ نورد یا مدارگرد مدرکی پیدا می کند که زمانی آب در مریخ جریان داشته است، هیجان انگیز است. هر یافته جدید به ما نشان می دهد که آب و هوای گذشته مریخ شبیه به آب و هوای زمین بوده است و سیاره سرخ زمانی می توانست از حیات پشتیبانی کند. اما این لزوماً به این معنا نیست که حتما آنجا موجودی زندگی نکرده است، یا اینکه اکنون چیزی در آنجا زندگی می کند.
کشف سیارات صخرهای که به دور ستارگان فراتر از خورشید ما میچرخند، بهویژه سیاراتی که میتوانند آب مایع را روی سطوح خود ذخیره کنند، به همین ترتیب وسوسهانگیز هستند، اما به خودی خود دلیلی بر وجود حیات در خارج از زمین نیستند. پس چگونه این مشاهدات را در زمینه درک کنیم؟
تمام علم فرآیندی است از پرسیدن سؤال، ارائه فرضیهها، توسعه روشهای جدید برای جستجوی سرنخها و رد کردن همه توضیحات جایگزین.
هر تشخیص فردی ممکن است به طور کامل توسط یک فرآیند بیولوژیکی توضیح داده نشود و باید از طریق اندازهگیریهای بعدی و تحقیقات مستقل تأیید شود.
گاهی اوقات، مشکلاتی در خود فرضیات وجود دارد. مواقع دیگر، آزمایشها اصلاً چیزی را نشان نمیدهند، اما همچنان اطلاعات ارزشمندی در مورد آنچه کار نمیکند یا آنکه کجا را نباید جستجو کرد، ارائه میدهند.
اختر زیست شناسی تفاوتی ندارد. این رشته به دنبال برخی از عمیق ترین سوالاتی است که هر کسی می تواند بپرسد، در مورد منشاء و مکان ما در جهان.
همانطور که دانشمندان بیشتر و بیشتر در مورد اینکه چه نوع سیگنال هایی با زندگی در محیط های مختلف روی زمین مرتبط است می آموزند، می توانند فناوری های مورد نیاز برای یافتن علائم مشابه در جاهای دیگر را ایجاد کرده و بهبود بخشند.
سطوح این مقاله چه میگوید؟
در حالی که جزئیات دقیق این سنجش با بررسی دانشمندان، ارتباط دهندهها و دیگران تکامل مییابد، مقاله نیچر نقطه شروعی برای بحث ارائه میکند.
در مرحله اول مقیاس، سطح 1، دانشمندان نشانه هایی از وجود حیات، مانند یک مولکول بیولوژیکی مرتبط را گزارش می کنند. یک مثال می تواند اندازه گیری آینده برخی از مولکول های مریخ باشد که به طور بالقوه مرتبط با حیات است.
با حرکت به سطح 2، دانشمندان اطمینان حاصل می کنند که تشخیص تحت تأثیر ابزارهای آلوده به زمین قرار نگرفته است.
در سطح 3 آنها نشان می دهند که چگونه این سیگنال بیولوژیکی در یک محیط آنالوگ، مانند یک بستر باستانی روی زمین یافت می شود.
برای افزودن شواهد به وسط مقیاس، دانشمندان آن تشخیصهای اولیه را با اطلاعاتی در مورد اینکه آیا محیط میتواند از حیات پشتیبانی کند یا خیر تکمیل میکنند و منابع غیربیولوژیکی را رد میکنند. مخصوصاً برای مریخ، نمونه های بازگردانده شده از مریخ می تواند به این نوع پیشرفت کمک کند.
مریخ نورد «استقامت» به زودی نمونهها را جمعآوری و ذخیره میکند. از آنجایی که تیمهای مختلف روی زمین این فرصت را خواهند داشت تا به طور مستقل نشانههایی از حیات در نمونههای مریخ را با ابزارهای مختلف تأیید کنند، ترکیب شواهد آنها میتواند به سطح 6 برسد. اما در این مثال، برای رسیدن به سطح 7، استانداردی که دانشمندان با آن مطمئن میشوند حیات در مریخ را شناسایی کردهاند، ممکن است به یک ماموریت اضافی به بخش دیگری از مریخ نیاز باشد.
نویسندگان می نویسند دستیابی به بالاترین سطوح اطمینان مستلزم مشارکت فعال جامعه علمی گسترده تر است.
این مقیاس برای اکتشافات فراتر از منظومه شمسی نیز کاربرد دارد. اعتقاد بر این است که سیارات فراخورشیدی، سیارات خارج از منظومه شمسی، از 300 میلیارد ستاره کهکشان راه شیری بیشتر هستند. اما بررسی سیارات کوچک و صخره ای از دور سخت تر از غول های گازی است.
ماموریتها و فناوریهای آینده برای تجزیه و تحلیل جو سیارههایی به اندازه زمین با دمای زمین مانند که مقادیر کافی از نور ستارگان را دریافت میکنند برای حیات آنگونه که ما میشناسیم ضروری است.
تلسکوپ فضایی جیمز وب که اواخر امسال پرتاب می شود، پیشرفت بزرگ بعدی در این زمینه است. اما احتمالاً برای تشخیص ترکیبی از مولکولهایی که نشاندهنده حیات هستند، به تلسکوپ حساستری نیاز است.
تشخیص اکسیژن در جو یک سیاره فراخورشیدی، سیاره ای خارج از منظومه شمسی، گام مهمی در روند جستجوی حیات خواهد بود. ما اکسیژن را با حیات مرتبط میدانیم زیرا توسط گیاهان ساخته میشود و ما آن را تنفس میکنیم، اما فرآیندهای زمینشناسی نیز وجود دارند که اکسیژن تولید میکنند، بنابراین به خودی خود دلیلی بر وجود حیات نیست.
دانشمندانی که سیارات فراخورشیدی را مطالعه می کنند، مشتاق هستند که هم اکسیژن و هم متان را پیدا کنند، ترکیبی از گازها در جو زمین که نشان دهنده حیات است. از آنجایی که این گازها منجر به واکنشهایی میشوند که یکدیگر را خنثی میکنند مگر اینکه منابع بیولوژیکی هر دو موجود باشد، یافتن هر دو نقطه عطف کلیدی سطح 4 خواهد بود.
برای رسیدن به سطح 5، اخترشناسان نیاز به یک تشخیص ثانویه مستقل از برخی نشانههای حیات، مانند تصاویر جهانی از سیاره با رنگهایی که جنگلها یا جلبکها را تداعی میکنند، دارند.
دانشمندان برای اطمینان از یافتن حیات در یک سیاره فراخورشیدی به تلسکوپ های اضافی یا مشاهدات طولانی مدت نیاز دارند.
نویسندگان مطالعه تاکید می کنند که مقیاس نباید به عنوان یک مسابقه به سمت بالا در نظر گرفته شود. این مقیاس بر اهمیت زمینهای که بسیاری از مأموریتهای ناسا بدون شناسایی مستقیم سیگنالهای بیولوژیکی ممکن، مانند توصیف محیطهای دیگر اجرام سیارهای، میگذارند، تأکید میکند.
نسلی که احتمالا زندگی در کرات دیگر را کشف میکنیم
به گفته دانشمندان بهاحتمال قوی زندگی در کائنات در آینده نسبتا نزدیک کشف خواهد شد. اما ممکن است هرگونه اعلامیهای در این زمینه مورد سوءتفاهم قرار بگیرد و هرگونه نتیجهگیری از آن بُعدی گستردهتری از واقعیت پیدا کند.
احتمالا چنین نتایجی (کشف زندگی فرازمینی) به معنی تأیید قطعی وجود یا عدم وجود زندگی در دیگر کرات نیست، بلکه روندی کُند است که میتواند در طول زمان پیشرفت کند.
در این چارچوب، مهم است که دانشمندان روشی روشن برای اعلام کشفیات بالقوهشان داشته باشند. در غیر این صورت مردم اعتماد خود را به روندهای علمی با این تصور که گزارشها مبهم و نادرست است، از دست میدهند.
در این گزارش همچنین گفته شده که نسل ما به احتمال قریببهیقین میتواند نسلی باشد که شاهد کشف زندگی در دیگر کرات است. این برتری بالقوه، باری از مسئولیت به همراه خواهد داشت.
طبق ادعایی که اخیرا مطرح شده، گویا سیارهای به بزرگی مریخ در منظومه شمسی وجود دارد که تاکنون کشف نشده بود.
به گزارش پایگاه خبری صنایع مدرن به نقل از آیای، ادعایی که به تازگی مطرح شده است حاکی از وجود شواهدی مبنی بر یک سیاره جدید به اندازه سیاره مریخ در منظومه شمسی است که اگر چنین باشد، احتمال دارد سیاره نهم (نپتون) یک شریک داشته باشد.
طبق مقالهای که به تازگی در مجله Annual Review of Astronomy and Astrophysics انتشار یافته است، هشت سیاره رسمی که ما در منظومه شمسی میشناسیم، تنها سیارههایی نیستند که از شکلگیری منظومه شمسی ما جان سالم به در بردهاند و زمین ممکن است یک سیاره خواهر دیگر داشته باشد که در جایی در فضای میانستارهای در منطقه سوم (third zone)منظومه شمسی پنهان شده است.
این یعنی اگر سیاره نهم وجود داشته باشد، ممکن است یک شریک به اندازه مریخ داشته باشد.
شبیه سازیهای کامپیوتری به یک دوقلوی فرانپتونی به اندازه مریخ اشاره میکند.
این مطالعه جدید، دادههای منطقه سوم مرموز منظومه شمسی را بررسی کرده و نشان میدهد جایی فراتر از سیاره نپتون، ممکن است جرمی به اندازه مریخ در تاریکی پنهان باشد.
دانشمندان برای درک کامل چگونگی به وجود آمدن منظومه شمسی، از شبیهسازیهای کامپیوتری استفاده میکنند تا ببینند شرایط و رویدادهای اولیه در هنگام تشکیل منظومه شمسی چگونه بوده است.
